Sevgin, içimde uçardı. Durmadan büyürdü. Rüzgar gibi asiydi. Uslanmaz ve hırçındı. Yola çıkıp aynı limana geri dönmekti benimki. Çıktığım bütün yolların sonunda sevgin duruyordu. Koşulsuz ve her ihtimalde sevmeyi senden öğrendim.Biraz korkaktı benim hayallerim, seninkilerden belki de tek farkı buydu. Şehir, insanı ürkek yapabiliyordu, inkar etmeye alışıyordun kendini... oysa içimde ki en büyük gerçektin sen. Bana ait bir gerçek. Korkuları, salmadan yaşamak insana çok şey öğretiyordu... Sen onları bırakmayınca onlar seni bırakmıyordu. Anladım.
Sen, benim en sert esen rüzgarımdın. En asi yanımdın. Sen olmayınca, bu koca şehrin tüm sokaklarında seni arıyordum. Bir gün yine seni bulacağımdan emin, çok yol gittim. Beni senden ayıran korkularıma veda etmeyi yollarda öğrendim.
Ehlileşen korkularım ve bütün rüzgarlarımla yanındayım.
Bu son.Yemin ederim.
